Irakurzale

Gaurkoan idazle bihurtuko gara. Tikatok web-guneari esker etxeko gaztetxoenek beraien liburu propioa egiteko aukera izango dute.

Bere orrian harpidetuz gero, haurrak edo zerorrek eginiko marrazkiak eskaneatuta igo daitezke, ondoan ipuinaren narrazioa jarriz. Portadan ere nahi duzun marrazkia jartzeko aukera ematen dizu. Ondoren, ipuinari forma emandakoan, liburua inprimitu daiteke. Prezio interesgarri baten truke, etxera bidaliko dizute ipuina. Web-orria ingelesez dagoen arren, nahi duzun hizkuntzan idazteko aukera ematen du.

Ideia benetan ona izan daiteke etxeko txikienari opari polit bat egiteko.

Hona hemen helbidea. Bertan beste haur edo helduek eginiko ereduak ikusi ditzakezue. Ezkerretara, web-orriaren funtzionamendua azaltzen duen bideo bat duzue.

Zabildu

Jordik idatziriko liburuekin jarraituz, gaurkoan euskaratutako liburu batekin natorkizue. 2003an Liburu Gaztea saria jaso zuen istorio honekin.

Diegok, 19 urteko gazteak, kasualitate batez amonak bere armairuan gorderik dituen gutunak aurkitzen ditu. Bertan hiltzat jotzen zuen aitonaren berri izaten du. Bi aldiz pentsatu gabe Kubara joatea erabakitzen du aitonaren bila. Irlara iristean maitasuna zer den ezagutuko du, hori bai aitonaren arrastoari jarraitzen utzi gabe.

Orokorrean polita da istorioa, baina ez da Jordik idatziriko onenetakoa, niri behintzat hori iruditu zitzaidan. Beti bezala ia lehenengo lerroetatik “engantxatuta” geratzen zara bukaeraraino. Amaiera erabat hunkigarria.

Besterik gabe, liburua irakurtzera animatzen zaituztet, autore honek euskaraz dituen liburu gutxietako bat baita. Irakurria duenak berriz, bere iritzia idaztera animatzen dut.

Zabildu

Apa irakurzale!! Hona hemen Castillo Suarezek berrian atzo idatzitako artikulua. Beti bezala zer pentsa ematen digu neska honek.

Larrepetit

Castillo Suarez

Boteretsu

Zenbatean uste izan dugu gure gainetik zeudela. Kalte handiagoa jaso genezakeela, eta onartzen dugu kalte txikiagoa pairatu inori oldartu baino lehen, eroso gaudelako hein batean jasan dezakegun min txikiarekin, eta beldurtzen gaituelako min handiagokoa pairatzeak. Zenbat aldiz sentitu gara ondokoa baino indartsuago, eta pentsatu dugu beti irabaziko dugula indar handiagoa dugulako. Zenbat aldiz pentsatu dugu irabaziko dugula. Zenbat aldiz galdu dugu nahiz eta irabaziko genuen ziurtasuna izan. Zenbat aldiz. Zenbat aldiz irabazi dugu oharkabean izan bada ere. Zenbatetan garailetzat gaituzte ingurukoek eta ez dute gure arranguraren nolakotasuna ezagutu ere egiten. Zenbatetan. Zenbatetan irabazi behar dugu. Zergatik irabazi behar dugu, beti.

Kafkaren alegia bateko protagonistari, sai batek hankak mokokatu zizkion; zapatak eta galtzerdiak urratu ondotik hasi zen hankak mokokatzen. Tarteka borobilak egiten zituen hegan, hura inguratuz, baina berriz hasten zen erasotzen. Gizaseme bat handik pasatu zen, eta galdetu zion zergatik onartzen zuen saiak hori egitea. Erasotuak esan zion babesik ez zuela, saiek indar handia dutela, eta aurpegia kaltetu baino, nahiago zuela hankak mokokatzen uztea. Gizonak orduan bere burua eskaini zuen fusila bilatu eta tiroa emateko. Nolanahi ere, saiak elkarrizketa entzun, atzera egin, eta mokoa sartu zion eztarriraino. Saia odoletan ito egin zen, ordea.

Pdf-an ikusi nahi izanez gero hementxe linka. Beste bat arte!!

Zabildu

Jordi Sierra i Fabraren liburu hau duela pare bat urte irakurri nuen. Idazleak idatzi dituen liburu guztien artean, ez naiz ausartu kontatzen, nire eskuetara iritsi zen lehena izan zen. Ia lehenengo orrietatik erabat sartu nintzen istorioan. Asko gustatu zitzaidan Jordiren estiloa eta geroztik bere liburu gehiago ere irakurri ditut.

Gaurkoan “Retrato de un adolescente manchado” liburuarekin natorkizue, baina datozen egunetan Jordiren beste liburu batzuetaz ere hitz egingo dizuet.

Arrakasta handiko abokatu batek bere karrera politikoa utzi eta abokatu lanari berriz ekitea erabakitzen du. Egun batez enkargu berezi bat jasotzen du, bere ama hiltzea egotzi dioten gazte bat defendatzea hain zuzen. Gaizkilea ezagutzean abokatua erabat sartuko da kasuan eta istorioan, non bere iragana bera errebelatuko zaion.

Istorio guztian zehar gure arreta erabat bereganatzen du Jordik. Pixkanaka ematen dizkigun pistekin hiltzailea nor izan den argitzen joango gara. Momentu bat ere egongo da inorengan susmatuko dugula. Benetan merezi duen liburua, bai horixe.

Bukatzeko hementxe uzten dizuet liburuaren eta idazlearen inguruko informazio gehigarria eta beti bezalaxe liburua irakurri duzuenok zuen balorazio propioa idaztea gustatuko litzaidake.

Zabildu

Oporretan izan naizela eta badira egun batzuk idazten ez dudala. Beraz, gaurkoan atzo berrian Castillo Suarezek idatzitako artikuluarekin natorkizue, betiko moduan patxadan irakurtzea merezi duena.

Larrepetit

Castillo Suarez

Esperimentua

Esperimentuaren lehen fasea. Sei tximino daude kaiola batean. Goitik platano eder bat zintzilikatzen dute, eta tximinoetako bat hartzen saiatzen da. Platanoa altxatzen dute, eta ur hotzezko kuboa bota. Berriz ere platanoa zintzilikatzen dute, eta beste tximino bat hartzen saiatzen da, baina berriz ere platanoa jaso eta ura botatzen dute. Tximinoek ikasten dute, eta nardatzen dira. Platanoa zintzilikatuagatik, bakar bat ere ez da saiatzen hartzen. Esperimentuaren bigarren fasea. Tximino berri bat sartzen da kaiolan, eta aurreko seietatik bat ateratzen dute. Tximino berriak platanoa ikusi, ingurura begiratu, eta errazki hartzen du. Ez da ezer gertatzen. Gainontzeko tximinoak oldartzen zaizkio. Esperimentuaren hirugarren fasea. Beste tximino berri bat sartzen da, eta gainontzekoak etsaitako hartzen dute. Pixkanaka tximino «berriak» sartzen dituzte eta «zaharrak» atera. Azkenik tximino talde bat izango dugu borrokan, baina bakar batek ere ez daki zergatik. Inor ez da bere lehenaldiaren jabea; biktima besterik ez da.

Arestikoa ez da benetako ikerketa zientifiko bat, Antonio Álamoren narrazioa baizik. Azpimarratuen artean gordetzen dut nik. Izan ere, gure gaitza ere bada iraganik ez izatea. Maiz ezkutatzen digute iragana, gure ezinegonaren zergatia alegia. Maiz ahaztu egiten zaigu zergatik egiten ditugun egiten ditugunak. Norengatik falta zaigun bihotza. Betikoek betiko minaz idazten dute bitartean.

Pdf-an ikusi nahi baduzue hemen linka. Bestela ikusteko, berriz, hementxe.

Ale irakurzale ondo bukatu oporrak!! Eta bukatu zaizkizuenok ondo hasi!!

Zabildu

Gaurkoan ezinbestekotzat jo beharko litzatekeen liburu batekin nator. Dulce Chaconek Espainiako gerra zibilean murgiltzen gaitu bete-betean, ezkutatu nahi izan den hori argitaratzeko asmoz. Bertan, aurrera ateratzeko borroka egin zuten madrilgo kartzelan egon ziren emakume batzuen egiazko istorioa kontatzen digu. Idazleak behin edo beste aipatu duen bezalaxe, istoria pixka bat leundu behar izan du, garai hartan jasan zuten tortura eta sufrimenduak islatzea oso gogorra izango baitzen.

Hala ere, protagonistak bihotzeraino iristen dira. Pepitaren begi urdinek, Jaime gaztearen ausardiak, maletadun Elvira neskatilak, hiltzera doan Hortensiak, Tensi maiteak, seme-alabak ezagutzen ez dituen kartzelan dagoen emakumeak… irribarreren bat edo beste lapurtuko dizkigute, baita negar malkoren bat ere.

Benetan merezi duen liburua duzue “La voz dormida“. Animatu eta irakurri!! Eta irakurria baduzue zuen iritzia jakin nahiko nuke. Beraz, idatzi beldurrik gabe.

Zabildu

Gaurkoan ere literatura latinoamerikarrarekin natorkizue. Laura Esquivelek idatziriko eleberri honek Mexikoko neskato baten istorioa kontatzen du.

Tita etxeko alaba gazteena izanik, amaren azken egunerarte bera zaintzea behartuta dago. Horrek ez ezkontzea suposatuko dio gazteari. Baina orduan, Pedro gaztea agertuko da bere bizitzan, elkar erabat maiteminduz. Amak ez du hori onartuko eta mutil gazteak bere maitearen alboan egoteko ahizparekin ezkonduko da, Rosaurarekin. Titak erabiltzen dituen sukaldeko errezetek bere bizitzako joana kontatuko digute, beti Pedrorekiko urruntasunak adieraziz. Izan ere, ama zaindu behar horrek jaio zenetik sukaldera lotzen du neska gaztea, bertako sekretu guztiek bizitza oso bat markatuz.

Nobela benetan zoragarria, pasioz eta tristuraz betea, baita betiko literatura latinoamerikarraren fantasiaz ere. Errezeta ezberdinen bitartez kontatze horrek usain, zapore eta kolorea ematen dio istorioari. Irakurtzen ari nintzela Titak prestatutako jakiren bat usaintzen edo probatzen ari nintzela ematen zuen. Behin irakurtzen hasiz gero, ezin daiteke geratu, segidan zer gertatuko den jakiteko irrika pizte baitu. Bukaerak (ez dut kontatuko) eleberria erabat biribiltzen du, baita negar malkoren bat edo beste atera ere.

Beraz, maitasun istorioak gustatzen zaizkion orori aholkatzen diot liburua.

Zuetako norbaitek irakurria badu liburu hau, idatzi zuen iritzia ere.

Zabildu

Musika eta poesia “urteurrena” gogoratzeko eta batez ere, ez ahazteko.

Ruper Ordorikaren “Zaindu maite duzun hori”:

Zabildu

Aspaldian idatzi ez dudala eta gaurkoan euskarazko liburu batekin natorkizue, zehazki klasiko batekin: Joanak joan. Yon Etxaide Itharte donostiarrak (1920-1998) 1956an Euskaltzaindiaren saria jaso zuen liburu honengatik. Urte bete geroago euskaltzain urgazle, laguntzaile, izendatu zuten; bere azken urteetan euskaltzain ohorezko izan zen.

Badira pare bat urte irakurri nuela eta harrituta geratu nintzen gizon honek, duela 200 urte Zuberoan hitz egiten zen euskara hura berreskuratzeko egin zituen lanak. Bertan Petiri Topet “Etxahun” poeta-bertsolariaren bizitza kontatzen du. Adulterioa eta hilketak gertutik bizi izan zituen Etxahun dohakabeak. Joanak joanen garai haietako istorioak kontatzen dizkigu. Euskal Herriko gazte ugarik alde egin behar izan zuten Ameriketara, maiorazkorik tokatzen ez zitzaiela eta. Zorte haren barnean sartzen ez zirenak berriz, maiz behartutako ezkontzaren bat jasan behar izaten zuten.

Eleberri xamur honetan garai hartako euskal gizartea islatzen da. Jada ohituak gaude horrelako istorioen pelikula “amerikanoak” ikusteaz, baina askotan ahaztu egiten zaigu gure herrian ere horrelakoak ere pasa direla, gurean ere istorio triste eta gordinak ezkutatzen direla.

Besterik gabe, eleberri honen zati batekin uzten zaituztet.

Zabildu

Kaixo irakurzale!! Hona hemen aurrekoan berrian aurkitu  Anjel Lertxundik idatzi zuena, berak dioen bezala noranahiko interpretazioak dituena. Irakurri eta gozatu!!

Hitz beste

Anjel Lertxundi

Duintasuna

Hona istoriotxo bat, ez naiz oroitzen non irakurria edo nori entzuna, eta, istorio on guztiek bezala, noranahiko interpretazioak dituena.

Bigarren Mundu Gerran, ospitale militar batean, beste soldadu askoren artean, sikh sektako soldadu bizardun bat zegoen ohean zauriturik. Egunak joan egunak etorri, gauzok gertatzen baitira, zauritua erizainarekin maitemindu zen. Goiz batez, adore guztia bildurik, deklaratu egin zitzaion. Erizainak, ordea, ez zaizkiola bizar luzeak gustatzen, ez zela sekula ezkonduko bizardun batekin. Soldaduak, duintasun handiz: «Nire erlijioak ez dit bizarra kentzen uzten, ezin dut tradizioa traizionatu». Lur jota geratu zen soldadua, baina halako batean, ikusirik neskak ez zizkiola ate guztiak itxi, bizarra kentzea erabaki zuen. Erizainarengana joan, eta berriro deklaratu zitzaion. Baina erizainak:

-Nola egin diozu uko zure tradizioari? Ez duzu duintasunik!
Hemen pdf-an ikusin nahi baduzue eta baita linka ere.

Beste bat arte.

Zabildu