Irakurzale

Kaixo irakurle!! Gaurkoan ere artikulu batekin natorkizu, zehazki Anjel Lertxundik berrian idatzi zuena.

Hitz beste

Anjel Lertxundi

Malenkonia

Igandean, San Petersburgoko orkestra Donostiako Kurtsalean. Kontzertua bukatutakoan, Rachmaninov-en bigarren kontzertuak utzi zidan inpresioa nerabilen buruan: tamala zela orkestraren kemenak pianoa estali izana, obrak hain berea duen pianoaren eta orkestraren arteko elkarrizketa entzun ezinik gelditu ginela une askotan, eta, oroz gain, diluituta gelditu zela pianoari darion malenkonia, kontzertu horren bertuterik nabarmenena.

Aretoko irteeran, jende arte zalapartarian, gizonezko baten ahotsa heldu zitzaidan: «Gaurko piano-jolearena baino indar gehiago behar du kontzertu horrek!».

Piano-jolea emakumea zen; orkestrako interprete gehienak, aldiz, gizonezkoak. Nire ustez, orkestrak baino indar espiritual gehiago transmititzen zuen piano-joleak, baina orkestraren indar fisikoa zen nagusitzen zena.

Irakurleak aise imajinatuko dituen hausnarketek lagundu zidaten etxera.

Horrela uzten zaituztet, hausnartu irakurritakoaz, merezi du eta. Nahi izanez gero hona hemen pdf artxiboa.

Hurren arte.

Zabildu

Blog honi nolabaiteko hasiera emateko hona hemen Castillo Suarezek berrian idatzi zuen artikulua orain dela aste batzuk. Harrituta geratu nintzen. Izan ere, aurten bete dira 40 urte Che hil zutela eta oraindik bere espirituak bizirik dirau. Hala ere, eskerrak Castillori, bestela jende gutxik izango baitzuen albistearen berri.

Larrepetit

Castillo Suarez

Seme-alabak

Kubako alderdi Komunistaren Gramma egunkarian berri bitxi bat aurkitu nuen duela egun batzuk. Albistean Mario Teranen berri ematen zuten, ustez CIAren aginduz Ernesto Guevara Che hil zuen ofizialordea. Agindua zuen tiroak burura ez zuzentzeko, aurpegia itxuraldatu ez eta gorpua ezagutu ahal izan zedin. Hala egin zuen Teranek. Gainera, ez zizkion begiak itxi hil ondotik, eta begiak zabalik izan zuten hilotza.

Teranen semearen gutunaren berri ematen zuten Gramma-n. Eskerrak ematen zituen bere aitak ikusmena berreskuratu zuelako mediku kubatar batzuek egindako ebakuntzari esker. Teranek ez zuen ezer ordaindu behar izan Boliviako Santa Cruz hiriko ospitale batean -Kubak donatutakoa- egindako ebakuntzarengatik.

Chek idatzi zuen behin seme-alabak direla heriotzaren ondoren bizirik jarraitzeko moduetako bat -haren alaba Aleida Guevara March pediatra, horren adibide garbia da-, baina bitxia da bere hiltzailearen semearen baitan bizirik jarraitzea iraultzak.

Ustez Cheren gorpua dena beste sei gerrillari gehiagorekin lurperatu zuten Bolivian. Ez zuten Habanara eraman 1997ra arte. Aleida Guevarak hitz batzuk esan zituen gorpuari harrera egin ziotenean: «Gure aitaren gorpua gabe, herri honen semea da etxera bueltatu dena». 30 urte baino gehiago zituen aita ikusi gabe. Haurra zen joan egin zenean.

Harrigarria ezta?? Hemendik aurrera txoko hauxe aprobetxatuko dut irakurzaletasuna zuekin partzekatzeko.

Besterik gabe, ondo izan.

Zabildu