Irakurzale

Kaixo irakurle!! Gaurkoan ere artikulu batekin natorkizu, zehazki Anjel Lertxundik berrian idatzi zuena.

Hitz beste

Anjel Lertxundi

Malenkonia

Igandean, San Petersburgoko orkestra Donostiako Kurtsalean. Kontzertua bukatutakoan, Rachmaninov-en bigarren kontzertuak utzi zidan inpresioa nerabilen buruan: tamala zela orkestraren kemenak pianoa estali izana, obrak hain berea duen pianoaren eta orkestraren arteko elkarrizketa entzun ezinik gelditu ginela une askotan, eta, oroz gain, diluituta gelditu zela pianoari darion malenkonia, kontzertu horren bertuterik nabarmenena.

Aretoko irteeran, jende arte zalapartarian, gizonezko baten ahotsa heldu zitzaidan: «Gaurko piano-jolearena baino indar gehiago behar du kontzertu horrek!».

Piano-jolea emakumea zen; orkestrako interprete gehienak, aldiz, gizonezkoak. Nire ustez, orkestrak baino indar espiritual gehiago transmititzen zuen piano-joleak, baina orkestraren indar fisikoa zen nagusitzen zena.

Irakurleak aise imajinatuko dituen hausnarketek lagundu zidaten etxera.

Horrela uzten zaituztet, hausnartu irakurritakoaz, merezi du eta. Nahi izanez gero hona hemen pdf artxiboa.

Hurren arte.

Zabildu