Irakurzale

Gaurkoan web orri batekin natorkizue. “Conocer al autor” literaturaren portal bat dugu, zeinek idazle eta editorialekin lana egiten duen. Sortzaileetako batek dioenez Ingalaterran eta Estatu Batuetan lantzen duten web orri baten kopia da.

Bertan liburuen laburpenak aurki ditzakegu, baita 2 minutuko bideo bat ere, non idazleak liburuari buruz hitz egiten duen. Horretaz gain, liburuak internet bidez erosteko linkak eskaintzen dizkigu.

Gehienbat, atera berri diren liburuak zeri buruzkoak diren jakiteko modu egokia iruditzen zait, baita liburu konkretu baten inguruan informazioa nahi izanez gero ere.

Hementxe uztez dizkizuet linkak interesaturik zaudetenentzat; gaztelerazko bertsioa, Ingalaterrakoa eta Estatu Batuetakoa. Zoritxarrez, oraindik euskarazko bertsiorik ez dago.

Beste bat arte.

Zabildu

Gaur aurkezten dizuedan nobela hau Txileko historian zeresan handia izan zuen emakume bati buruzkoa dugu. Gutxitan izaten dugu Inés Suarez bezalako emakume baten berri, izan ere, beti gogoratzen dira herrialde bat konkistatzerakoan gogor borroka egin zuten gizon haiek. Baina bitarte horretan hiriak, ospitaleak, eskolak… sortu zituzten emakumeak ahaztu egin dira. Isabel Allendek lan handia egin du memoria hori berreskuratzeko Inesen istorioa kontatzean.

Inés neska gazte estremadurarra Mundu berrira abiatuko da bere senarraren bila, zein urte batzuen ostean ez den etxera itzultzen. Ameriketan ez du senarrik aurkitzen , baina bai pasioz beteriko amodio bat: Pedro de Valdivia, zein Txile konkistatzera doan. Inés munduaren amaieraraino laguntzeko prest agertuko da.

Benetan merezi duen nobeletako bat da, Txileren konkista emakume baten ikuspegitik kontatzen baitu.

Hemen uzte dizuet nobela honi buruzko informazio gehigarria, baita bere aurkezpena egin zeneko bideo bat ere.

Zabildu

Oraindik irakurtzeko beta izan ez dudan arren, atentzioa deitu didan liburuetako bat dugu Firmin. Sam Savagen filosofoak idatzi duen lehen nobela honek arrakasta handia izan du mundu guztian zehar.

60. hamarkadako Bostongo liburutegiko ganbaran jaioa, Firminek liburuen orriak janez ikasten du irakurtzen. Baina arratoi jakitun bat, arratoi bakartia da. Bere familiak marjinatua, bere heroia den liburuzainarengan laguntasuna bilatzen du, baita porrot egin duen idazle batengan ere.

Nobela honek irakurzaletasunarekiko maitasuna azaltzen digu, humore eta tristuraz betea. Firmin ez da arratoi-gizaki bat, arratoiaren gorpuan dagoen gizaki bat baizik.

Liburu honi buruz gehiago jakin nahi duenarentzat hona hemen liburuaren lehen kapitulua, baita gazteleraz eginiko publikoarentzako presentazioaren bideo bat, non Pere Gimferre eta Rodrigo Fresan autoreek hitz egiten duten liburuari buruz, baita Firminen marrazkiak sortu dituen Fernado Krahn txiletarrak ere.

Zabildu

Gaur egungo literatura hispanoamerikarraren idazle garrantzitsuenetarikoa dugu Isabel Allende. Bere nobeletan istorio hunkigarriak aurki ditzakegu, errealitate eta fantasia nahastuaz.

Baina ez da harritzekoa berea bezalako familia edukita. Izan ere, bere istorio guztietan bere familiaren gertakizun eta pertsonaiak aurkitzen dira. Adibidez, bere aiton-amonak, Esteban Trueba eta Claran (”La casa de los espiritus”) bilakatu zituen. Baita Paula nobelan ere bere familiaren inguruan asko idatzi zuen.

Berrogeigarren hamarkadan bere aita Txileko enbaxadako funtzionarioa izan zen Liman, non Isabel bizi izan zen hiru urte bete arte. Hiru urte bete eta oso gutxira, gurasoek banantzea erabaki zuten.

Ordudanik, Isabelen ama, oso garrantzitsua izan zen bere bizitzan eta hezkuntzan, literaturaz gain, biek konpartitu dute pinturarekiko pasio eta zaletasuna. Geroago, Panchita (hala deitzen dio maitekiro Allendek amari) txiletar diplomatiko batekin ezkondu zen, Ramón Huidobro. Azken honekin, Europan zehar ibili ziren, horrela ama-alabak beraien zaletasunak aberasteko aprobetxatu zuten.

1975ean, Txileko golpe militarra gertatu eta bi urte geroago, Miguel, bere lehen senarra, eta bere seme-alaba Nikolas eta Paularekin, Caracasen babestu ziren. Idazlearen hitzetan, han igarotako hamahiru urteak bere bizitzako garrantzitsuenak izan ziren, han hasi baitzen idazten. Zehazki, “La casa de los espíritus”, zein Panchita bera konturatu zen nobela harekin obra handi bat jaio zela. Amaren kontaktuen bitartez Allendek Carmen Balcellesek Bartzelonan zuen agentzi literariora iristen zen.

1987an Estatu Batuetara joan zen bizitzera, bere bigarren senar Willierekin, San Francisco ingurura, “La casa de los espíritus” deitzen dioten etxera, zein urteetan zehar erabat bete eta hustu dena. Bertan bukatu zuen “Paula” liburua, 1992an bere alaba ospitalean zela Madriden hasi zuen testigantza mingarria.

Gaur egun Isabelen bulegoa Sausaliton dago. Santuario moduko bat da, non oso bisitari gutxi onartzen dituen, bere etxetik hogei minututara dagoena. Oso modu berezia du idazteko, urtea bi zatitan banatzen du: lehenengo zatian, urtarrilaren 8an (beti), libururen bat idazten hasten da. Zati honetan erabat aldentzen da inguratzen duen guztitik, idaztera bakarrik dedikatzen da, erabat aspertzen den arte. Bigarren zatian bizitza erabat publikoa egiten du: irakurleen gutunak erantzun, bere liburuen aurkezpenak egin…

Txundigarria da emakume honen bizitza, batez ere bere nobelaren irakurtzen baduzu, aurrez esan bezala idazten duen guztian bere bizitzaren zatitxo bat sartzen baitu.

Informazio gehiago hementxe aurkituko duzue.

Horretaz gain, helbide horretan autore honi eginiko entrebistak aurki ditzakezue, oso interesgarriak.

Zabildu

Badira urte batzuk Jean Mari Auelen “Los Hijos de la Tierra” saga irakurri nuela. Saga hori bost nobelaz osatzen da: “El clan del oso cavernario“, “El valle de los caballos“, “Los cazadores de Mamuts“, “Las llanuras del tránsito” eta “Los refugios de Piedra“.

Lehen nobelan Ayla Cro-magnon neskatxaren istorioa kontatzen du. Txikia delarik lurrikara baten ondorioz umezurtz geratzen da. Hainbat egunetan galduta ibili ostean, Neandertal talde batek aurkituko du oso egoera txarrean eta hasieran onartuko ez duten arren, taldeko emakume batek bere bihotza irekiko dio, azkenik taldean onartua izanik. Baina neska beste kultura ezberdin batean hezitakoa da eta lehen momentutik taldeak dituen arau hautsiezinak hautsiko ditu. Taldeari inondik inora bururatuko ez zaizkion ekintzak burutuko ditu (adibidez neska izanik ehizatzea) eta horietako batzuengatik gogor zigortua izango da.

Nobela erabat txundigarria, irakurtzea merezi duena, bere garaian izugarrizko arrakasta izan zuena. Agian amaieran negar malkoren batek ere ihes egingo dizue.

Istorioak hurrengo nobeletan jarraitzen du. Baina nik, pertsonalki, bigarreneraino bakarrik irakurtzea aholkatzen dizuet. Izan ere, hemendik aurrerako istorioa amaierarik gabeko fantasia luze eta astunean bihurtzen da.

Hemen uzten dizuet Jean M. Aueli buruzko biografia.

Beste bat arte.

Zabildu

Kaixo irakurle!! Gaurkoan ere artikulu batekin natorkizu, zehazki Anjel Lertxundik berrian idatzi zuena.

Hitz beste

Anjel Lertxundi

Malenkonia

Igandean, San Petersburgoko orkestra Donostiako Kurtsalean. Kontzertua bukatutakoan, Rachmaninov-en bigarren kontzertuak utzi zidan inpresioa nerabilen buruan: tamala zela orkestraren kemenak pianoa estali izana, obrak hain berea duen pianoaren eta orkestraren arteko elkarrizketa entzun ezinik gelditu ginela une askotan, eta, oroz gain, diluituta gelditu zela pianoari darion malenkonia, kontzertu horren bertuterik nabarmenena.

Aretoko irteeran, jende arte zalapartarian, gizonezko baten ahotsa heldu zitzaidan: «Gaurko piano-jolearena baino indar gehiago behar du kontzertu horrek!».

Piano-jolea emakumea zen; orkestrako interprete gehienak, aldiz, gizonezkoak. Nire ustez, orkestrak baino indar espiritual gehiago transmititzen zuen piano-joleak, baina orkestraren indar fisikoa zen nagusitzen zena.

Irakurleak aise imajinatuko dituen hausnarketek lagundu zidaten etxera.

Horrela uzten zaituztet, hausnartu irakurritakoaz, merezi du eta. Nahi izanez gero hona hemen pdf artxiboa.

Hurren arte.

Zabildu

Blog honi nolabaiteko hasiera emateko hona hemen Castillo Suarezek berrian idatzi zuen artikulua orain dela aste batzuk. Harrituta geratu nintzen. Izan ere, aurten bete dira 40 urte Che hil zutela eta oraindik bere espirituak bizirik dirau. Hala ere, eskerrak Castillori, bestela jende gutxik izango baitzuen albistearen berri.

Larrepetit

Castillo Suarez

Seme-alabak

Kubako alderdi Komunistaren Gramma egunkarian berri bitxi bat aurkitu nuen duela egun batzuk. Albistean Mario Teranen berri ematen zuten, ustez CIAren aginduz Ernesto Guevara Che hil zuen ofizialordea. Agindua zuen tiroak burura ez zuzentzeko, aurpegia itxuraldatu ez eta gorpua ezagutu ahal izan zedin. Hala egin zuen Teranek. Gainera, ez zizkion begiak itxi hil ondotik, eta begiak zabalik izan zuten hilotza.

Teranen semearen gutunaren berri ematen zuten Gramma-n. Eskerrak ematen zituen bere aitak ikusmena berreskuratu zuelako mediku kubatar batzuek egindako ebakuntzari esker. Teranek ez zuen ezer ordaindu behar izan Boliviako Santa Cruz hiriko ospitale batean -Kubak donatutakoa- egindako ebakuntzarengatik.

Chek idatzi zuen behin seme-alabak direla heriotzaren ondoren bizirik jarraitzeko moduetako bat -haren alaba Aleida Guevara March pediatra, horren adibide garbia da-, baina bitxia da bere hiltzailearen semearen baitan bizirik jarraitzea iraultzak.

Ustez Cheren gorpua dena beste sei gerrillari gehiagorekin lurperatu zuten Bolivian. Ez zuten Habanara eraman 1997ra arte. Aleida Guevarak hitz batzuk esan zituen gorpuari harrera egin ziotenean: «Gure aitaren gorpua gabe, herri honen semea da etxera bueltatu dena». 30 urte baino gehiago zituen aita ikusi gabe. Haurra zen joan egin zenean.

Harrigarria ezta?? Hemendik aurrera txoko hauxe aprobetxatuko dut irakurzaletasuna zuekin partzekatzeko.

Besterik gabe, ondo izan.

Zabildu